içimin sulak yerlerinde kiraz ağaçları bitiyor, mevsim kış, eylül ayında deliriyor olmalıyım; bu benim son baharım. gururum olmasa ayaklarımın üzerinde durmayacağım. bir sürüngen gibi, görünürde korkunç fakat özünde yalnız kendine ölümcül eskil ve efsunlu bir sürüngen gibi yerden katiyen uzak yaşayacağım. çakıl taşları ikindi vakti kanımı pekmez diye içecek, aciz bir yaratığın hiç olmayan dirseklerinden yaşam sıvısını tek seferde sömürecek, ömrüm boyu eşkali belirsiz bir kaza kurbanı kalacağım.

kalbimin en kuytu köşesinde güç bela nefes alan yaşam tiryakisi çukur, adımı unutmaya başlıyor. sıfırın altında bir yalnızlık ile ölüyorum