ben hâlâ anlamıyorum. 
aldığım bileti neden yırtıyorum,
şakaklarımı açık hedef bırakıp
dişlerimi etime geçirdikten sonra
atkım ile gözlerimi sıkı sıkıya, kapayınca
yalın ayak cam kırıklarını yavaşça geçiyorum. 
yolun devamındaki düzlüğü, nihayet 
ellerimsiz kırmızıya boyuyorum. 
aklımı koruyamıyorum. 
aklımı ayaydın bir ışıma sonucu,
gündüz vakti kaybediyorum. 
açık açık söylenmiş sözleri, kapana kısılmışken
ancak anımsıyorum.
param varsa bir kitap alıp ateşe atıyorum,
cebim boşsa aynı ateşe kendim atlıyorum. 
ısınmazsam kavrulayım çünkü üşürsem,
ağlar diye korkuyorum.