yorgunum çocuk. kolumu kaldıracak halim yok. kılımı kıpırdatamıyorum gözlerim ağrıyor içim kadar. gözlerimi açık tutmakta zorlanıyorum. başım ağrıyor, midem bir garip. bir şarkı da açtım radyodan. mırıldanıyor bir şeyler. canımı da acıtmayı ihmal etmiyor. ben kafamı kaldıramıyorum yastıktan. mecalim yok. gerçi pek isteğim de yok. hayatımın sonuna kadar dört duvar içinde uyumak istiyorum. öyle sonsuz uyku değil, ölüm değil. küçücük bir ev istiyorum işte. kimsesiz bir ev. duvarlarını boyayabileceğim, yazabileceğim bir ev. kimsenin uğramayacağı bir ev. o eve sen bile uğrama çocuk. ben böyleyim işte. yalnızlığı ile kendini avutabilen minik bir kız çocuğu. üzgünüm çocuk. ben de yaraya yer yok. ve dizlerim de yara bere. benden uzak dur çocuk. küçüğüm ve yaşımdan daha fazla yara açtın ben de. o yüzden uzak dur. beni yalnızlığıma bırak. benim böyle büyümem gerek yalnızlık ile. ben senin açacağın istediğin zaman da gelip kapatacağın sonra yeniden açacağın yaralara dayanabilecek bir kız çocuğu değilim. affet çocuk. ben güçlü değilim, beni affet.