sesin bana bir şeyler anlatabilirdi, duyabilseydim eğer. sesini duymak bana iyi gelebilirdi. mutsuzluğumun tam ortasında arayıp sesini duyacak olmamın düşüncesi dahi gülümsetebilirdi. sesini bilmek, özlemek bile.. iyi gelirdi, gelebilirdi.
olmadı. 
sesinle başlayan cümleleri daha çok kurardım belki. sesini hayal etmek yerine, oturup gecenin bir ayrısı sesini düşünmek yerine “arasam mı, sesini çok özledim” diyebilirdim belki. bana yalnızca belkileri bıraktın. 
hatta belki o bile fazla. 
sen bana mutsuzluktan, özlemekten, düşünüp delirmekten başka hiçbir şey bırakmadın.
olsun.