duymuyorum. sana sağır olmaya karar verdim dün gece üç sularında. uykudan uyanır uyanmaz ağlamak nedir bilmeyen birisi olarak dün gece öğrendim bu acının hiçbir yere sığamayacağını. ne rafa kaldırabiliyorsun acıları, ne içinde bir yerlere saklayabiliyorsun. kalıveriyorsun öylece. tahmin edersin ki yatağa ayaklarımı göğsüme çekerek oturup içli içli ağlayarak içimi boşaltmaya çalıştım. işe yaradı mı hiçbir fikrim yok, bildiğim tek bir şey vardı ben ağladıktan sonra çok rahat uyuyordum. belkide kendimi kandırıp buna inanarak yaptığım küçük aptallıklardan sadece birisidir. mühim değil sen bunları düşünme. ben senin yerine de düşünüp durumumuza bir hayli üzülüyorum çünkü. zira hesaba katmadığım bir şey oluyor, sana müsaade etseydim bize üzülmeye vakit ayırır mıydın hayatında? konuyu yine hayatına getirip dağıtıyorum kendimi görüyorsun değil mi? uslanmıyorum ben, iyileşemiyorum da. ben de iyiye giden hiçbir şey yok anlayacağın. yalnız bir şey var sana bir türlü anlatamadığım, sana bir türlü yazamadığım dile getiremediğim bir şey. özlem.
bilirsin özlem benim içimi her zaman fazlaca yakar. ve ben bununla başa çıkamam. büyüyemiyorum sanki, seni özlemeye başladığımdan beri büyüyemiyorum. oysa eskiden olsa, beni seni özlemek büyütürdü.
değişiyorum, buna da bir hayli üzülüyorum. 
eskisi gibi değilim, özlem beni dağıtıp geçiyor.
özlem, üzerimden kamyonla geçip beni eziyor. 
ve sen göre göre, bile bile buna müsaade ediyorsun. olsun, oradasın ve beni izliyorsun.
gelmiyorsun doğru. ama orada bir yerde olman bile bana ümit vaad ediyor.
#20:13 pm